Hiç’lik Pınarı!..

Can, canana küser mi?

Nice “hiç”lik pınarında,

Canandan vazgeçer mi?

Cananı ateşten kuyuda bırakıp,

“Yok”luk ambarında “var”lık öğütür mü?

Yüreğini gecenin karanlığı kaplarken,

Hayallerinde ûkbayı saklayıp, sayıklar mı?

Can, ‘canım’ dedikçe…

Bağrına basıldığını hisseden canana…

Sırtını döner,

Acılar içinde bırakır mı?

Ömrünü “can”ın ömrüne verirken!..

“Hiç!” olmak için!..

“Var”lığında “yok”luğu arar mı?

Hiç’lik yolunda,

Can, cananı yorar, terk eder mi?

Visale hazırlanırken!..

Azıcık nazına küser mi?

Memdoğlu…

Firkat Ateşi!...

O derûnî bakışların kalbimi kalbine tutsak edeli,

Kalbin bîmarhanem oldu!...

Hasretin, firkat ateşi gibi yakarken yüreğimi...

Yokluğun, viraneye çevirdi ruhumu…

Geçtiğin yollarda adım adım seni arıyor,

Zihnimdeki hayalinle avunuyorum.

Acı verse, kanatsa da yüreğimi kızıl dikenler,

Sevginle gül gibi açıyor kalbimde.

Yine rüzgâr bozuyor anın sessizliğini.

Gecede dolunay, kalbimde sen...

Dolunay gökyüzündeki gemi, yıldızlar tayfaları

Gece seyrinde gözlerini arıyor nemli gözlerim.

İçimde kopan fırtına, ruhumu parçalarken,

Karanlığı aydınlatan yıldızlar eşliğinde

Seni arıyor, seni anıyor,

Seni bekliyor bu yaralı yüreğim…

Memdoğlu…