Yürek Yarası!...

Ateşten bir taş koydular yüreğimin üstüne…

Ağır olan taş değil, insanın vefasızlığıydı…

Çare olmadı merhem, bu yürek yarasına...

Kılıç yarası değil, dil yarasıydı kalpteki.

Erirdi taş dayanmazdı, nasıl dayansın yürek?

Gitti derdimin dermanı, bize elveda diyerek…

Sürdüler ruhumu, ıssız bir diyara.

Mektup yazdım o diyardan, ela gözlü narin yâre.

Boyun selvi, dillerin lâl senin yar!…

Sinemde yer ettin, yara açtın nazlı yar…

Bastıkça canıma tuz, acı verdi yaralar…

Ah ettikçe yakınlaştı, vuslata eren yollar…

Memdoğlu…

1 Eylül!...

Hamdık…

Can diliyle, yâr eliyle yoğrulduk…

El eliyle, el diliyle…

Ayırdılar yârden, ayrı düştük…

Zemheri gecesi soğuğuna boyun bükmedik,

Yeşerdik…

Bahar aylarında bilmem kaç kez budandık,

Filizlendik…

Yazın en sıcak günlerine direndik,  

Kurumadık, toprağa kök saldık…

İhanet şebekelerinin tuzaklarına düşmedik,

Ayakta kaldık…

Hakk’a inandık, hakikatten ayrılmayıp,

Zalime boyun eğmedik…

Zulme ortak olmadık.

Güzelim ülkeye, ülkem insanına hizmet ettik…

Şükür bedel ödedik…!

Hazan mevsimi Sonbahar’da,

1 Eylül günü…!

“İnsan”(!) eliyle hazırlanan,

Odunu iftira ateşinden kör bir kuyuya itildik…

Yandık, yakıldık…

İsyan etmedik, imtihan dedik O’na sığındık…

Tabii ki Yusuf değildik ama Yusuf gibi masumduk.

Elhamdülillah!...

Memdoğlu…

Fanîyiz!...

Değdi gözleri gözlerime,

Bilemedim ayrılık var.

Kurudu gönül bahçem,

Yalnızlık ruhumu sarar…

Yorgun düştü bedenim,

Yâr hasretiyle eridim.

Aşksız dokunmaz kilim,

Aşığa her şey aşikâr...

Gurbet de kaldı o yâr,

Özlem, feryat, acı var.

Perde inmiş gözlere,

Dünya sevgiye düçar…

Rüzgârda sevgili kokusu,

Yüreği yüreğime sığar…

Ömür ki kısacık bir film,

Sonunda yolculuk var…

Yeryüzü sessiz duvar,

Gökyüzünde matem var

Sokakta bir telaş, koşuşturma,

Koca âlem “adem”e dar…

Dışarıda sonbaharın kokusu,

Kalbimde yine hüzün var...

Fanîdir insan-oğlu,

İki metrelik çukura sığar…

Memdoğlu…

Yırtık Resim!...

Dün akşam…

Bir kez daha seni andım ahu gözlüm!…

Duyarsın diye seslendim…

Ürkek ve utangaç bir edayla

Pencereme göz kırpan,

Hilâl ile sana selam gönderdim…

Hasbihal ettik…

Dertleştik albümdeki yırtık resminle.

Şimşek çakan o gözlerinden,

Merhamet yağan bakışların,

Kurumaya yüz tutmuş ruhumun yapraklarına

Can suyu oldu…

Gonca zülüflerin…

Hasretinden kora dönen yüreğimi serinletti.

“Yordular mı?” dedin, tebessüm ettim sadece…

Perdeme konan kelebek de eşlik etti sohbetimize.

O da yorgundu bizim gibi…

Işığa kanat çırpmaktan…

Memdoğlu…

Ayrılık!...

Gönül-hanemiz şenlendi, şükürler olsun.

Büyüttük, kokladık, evlat ayrılık…

İbretle baktık biz bu dünyaya. 

Geldik, gördük, gidiyoruz ayrılık…

Bülbüller konardı gamzelerine…

Ansızın geldin, çattın ayrılık.

Yâr diye inledim, bekledim durdum.

Sundun acı şerbetini, içtim ayrılık…

Gözlerin âlem’deki pencereydi…

Kör ettin, kararttın, elem ayrılık…!

Sonu vuslat mı bilemedim?

Rüzgâr olup estin, kırdın ayrılık!

Mum gibi erirken hasretinle ben…

Pervanem oldun, döktün ayrılık.

Kalbimde yeşeren sevgi çiçeğimdin.

Sararttın ruhumu, kuruttun ayrılık…

Ölüm kavuşmaktı, belki de…

Derdime çare, olmadın ayrılık?...

Yürekteki yangını söndüremedin,

Yanan ateştin, kor ettin ayrılık…

Memdoğlu...

Her Şey Sen'i Hatırlatıyor..!

Deniz maviyi, mavi gökyüzünü…

Gökyüzü martıları, martılar özgürlüğü…

Özgürlük var olmayı, var olmak yok’luğu;

Yok’luk Sen’i, Sen her şeyi…

Her şey, yine Sen’i hatırlatıyor.

Gül bülbülü, bülbül figanı…

Figan ayrılığı, ayrılık ölümü,

Ölüm toprağı, toprak anneyi

Anne cenneti, cennet Sevgili’yi

Sevgili, sevgiyi ve şefkati hatırlatıyor.

Kâinat güzelliği, güzellik sanatı

Sanat sanatçıyı, sanatçı yapıyı,

Yapı ustayı, usta yolculuğu…

Yolculuk dostu, dost vefayı…

Vefa, ahde vefayı, ahde vefa Sen’i hatırlatıyor.

Ağaç çınarı, çınar tarihi,

Dal kardeşi, kardeş birliği,

Birlik gücü, güç adaleti…

Adalet eşitliği, eşitlik hakkı

Hak O’nu, O; tevhidi hatırlatıyor.

Günbatımı yıldızları, yıldızlar ışığı,

Işık geceyi, gece karanlığı…

Karanlık mumu, mum aydınlığı,

Aydınlık kalbi, kalp Yâr’i

Yâr ise kavuşmayı, vuslatı hatırlatıyor….

Memdoğlu…

Bir Bahar Gecesi!...

Gün çoktan bitmiş…

Bahar henüz tasvirlerini göstermeden,

Yağmur yağmaya başlamış…

Geceye, yine hüzün çökmüştü…

Yağmur dindiğinde!…

Körfezin durgun sularına,

Bulutların arkasından çıkan hilalin,

O eşsiz görüntüsü yansımıştı…

Deniz tefekkür halinde,

Rüzgâr, hasreti terennüm ediyordu…

Sazlıklar kıyama durmuş,

Kuşlar, O’nu anmakla meşguldüler…

Hilal ellerimi tutmamış…

Güneş dünyamı aydınlatmamış…

Körfez yalnızlığımı gidermemiş…

Ruhumun kışı sona ermemişti…

Memdoğlu…