Yol!..

Hüznün şarkısını terennüm ediyor gece.

Sessiz ve nefessiz.

En güzel yıldızlar anlatıyor anı.

Birbirine dokunmadan, dokunamadan; 

Kol kola, yan yana…

Gökyüzünde telaş, kızıla işveli bu gece.

Yosun sarmış yüreğini, sancı çekiyor okyanus.

Gözlerimi soluksuz bırakan mavi ışık huzmesi,

Gözlerine sığınmış,

Medet ister o firari turkuaz.

 

Semaya her açtığımda ellerimi,

Nefesin nefesim olur.

Yüreğime katık ettiğim dualar, 

Yol olur arşın ışıklarına.

Tohum olup öbek öbek açar dallarını.

Nasip olursun diye,

Tespih eyledim seni.

 

Ruhun harmanında demlenir saatler.

Akrep, kardeş beller yelkovanı.

Yeşertir dakikaları sonsuzluğun koynunda...

Sonsuzluk sen olur, seni bana verenin nazarında.

Kevser suyuyla yıkanırız belki mahşer yolunda.

Bir katre olamasam da deryada!

Yokmuşum gibi bakma bana.

Bilirsin ki yok olmak için, 

Yol olur bu can sana.

Memdoğlu...

 

Leyla!...

Yüreğinin çölünde susuz kaldım

Gözyaşlarından bir bade ver, ne olur?

Kabuk tutmaz inceden yaralarıma

Merhem diye, gözlerini sür Leyla!...

Hüznün mesken edindiği yüreğim,

Seni sevmeye güç yetmiyor…

Gökyüzünde salınan yıldızlar misali,

Ruhumun derinliklerinde gezin Leyla!...

Gam ve keder ile dalları titreyen…

Hüzünle yaprakları hışırdayan

Çınar ağacı adını anıyor…

Kuytu vadiler üzerinde çırpınan rüzgâr,

Kokunu getiriyor Leyla!...

Avuçlarımda…

Karayel ile savrulan yağmur damlacıkları

Ruhumda ateşten bir kelepçe

Kapılar ki girift örümcek ağı…

Yol yol ile kesişti,

Yollar sende birleşti Leyla!...

Memdoğlu…

Her Şey Sen'i Hatırlatıyor..!

Deniz maviyi, mavi gökyüzünü…

Gökyüzü martıları, martılar özgürlüğü…

Özgürlük var olmayı, var olmak yok’luğu;

Yok’luk Sen’i, Sen her şeyi…

Her şey, yine Sen’i hatırlatıyor.

Gül bülbülü, bülbül figanı…

Figan ayrılığı, ayrılık ölümü,

Ölüm toprağı, toprak anneyi

Anne cenneti, cennet Sevgili’yi

Sevgili, sevgiyi ve şefkati hatırlatıyor.

Kâinat güzelliği, güzellik sanatı

Sanat sanatçıyı, sanatçı yapıyı,

Yapı ustayı, usta yolculuğu…

Yolculuk dostu, dost vefayı…

Vefa, ahde vefayı, ahde vefa Sen’i hatırlatıyor.

Ağaç çınarı, çınar tarihi,

Dal kardeşi, kardeş birliği,

Birlik gücü, güç adaleti…

Adalet eşitliği, eşitlik hakkı

Hak O’nu, O; tevhidi hatırlatıyor.

Günbatımı yıldızları, yıldızlar ışığı,

Işık geceyi, gece karanlığı…

Karanlık mumu, mum aydınlığı,

Aydınlık kalbi, kalp Yâr’i

Yâr ise kavuşmayı, vuslatı hatırlatıyor….

Memdoğlu…

Hangi Yol?..

Zahirde iki çeşit yolculuk var bilirdim.

Birisi gidiş, diğeri dönüş.

Ve ikisinin sonunda illaki bir kavuşma olur,

Sonunda bekleyen de beklenen de

Sevinç ve hüzün gözyaşları dökerdi.

Meğerse öyle değilmiş yolculuklar…

Sen yolculuğunu bizim beldeye yaptığın anda,

Ben, bana ait ne varsa heybeme koydum,

Ve seni karşılamak için çıktım yola.

Yıllar geçti ancak yollar bitmedi.

Ne senden bir haber, ne de bir iz…

Hani, yolculuklar uzak diyarlaraydı?

Gidişin dönüşü de oluyordu?

Kitaplar bile böyle yazmıyor muydu?

Bu öyle bir yolculuktu ki

Çıktığım yolda yol gösterenim Sen iken,

Sen yoktun…

Ama!

Ben yola çıktım…

Eğer sana çıkacaksa bütün yollar,

Mahzun olur, bir ömür beklerim.

Yolculuksa!

Arşın arşın aşar bulurum Seni.

Ey Yâr!

Söyle şimdi!

Kaç çeşit yolculuk var?

            Ve hangi yol çıkar beldene?

             Memdoğlu...