Kes Nizane!..

Ax siltana dilê min!..

Tu kesî nezanî bû,

Û tu kesî ho jî nekir.

Tenê te, delalîka dilê min,

Tenê te.

 

Te di nav dilê min de malêk ava kir.

Dîwarên wê, eşqa te bû.

Ronahiya wê jî şewqa rûyê te,

Û çavên te yên reş bûn.

 

Deriyê wê malê rûkeniya te,

Dilgermiya te bû.

Mêvana wê malê, siya te,

Û xeyala te bû.

 

Vaye neçar mam.     

Kula dilê min xwîn dide.

Lê!..

Dîsa kes nizane,

Tu kes nizane...

Memdoğlu...

Yâri Severken Ölmek!..

Mevsimsiz yaprak döktü ağaçlar.

Simalar sert, soğuk ve soluk…

Sokaklar ıssız,

Her günüm ayaz.

Gözleri nemli, yas tutuyor sema.

Hüzün çökmüş yüzüne gülün,

Acı damlıyor dalından.

Eserken,

Ayrılık kokuyor seher yeli.

Müşfikçe sayıyor toprak,

Gelen ve gidenleri…

 

Her kalbe nasip olmaz!..

Yâr’i severken ölmek.

El eliyle değil,

Yâr diliyle şükür yara’m.

Baharı hep yalnızlık,

Mevsimi yoktu aşkın.

İnsan ki!?.

Var olan bir hiç’ken,

Yok, hükmünde bir var’lık.

Yar elinden bir nida.

Vuslat yakın, muhakkak!..

 

Memdoğlu…

Kaçıncı Veda!..

Giryan ediyor canım, ötmese de bülbül.

Tek hecelik bilmece, nadide bir gonca gül,

Ne zormuş, onu yüreğinde saklamak.

Sussa da dil, od gibi yakıyor yâri beklemek.

Hasreti yudum yudum yutarken acıyla,

Sessizliğe büründü ruhum, senden uzakta.

Her içtiğim katrede çekilirken içim,

Yeter ki sen dön, yerine ben giderim.

Sararmış yaprak gibiydi aynanın yüzü.

Kırışık kaş altında iki çift gözü,

Emanet ederken, kalbi; kalbe koyana!

“Bu kaçıncı veda?” dedi, sonbahara!..

Memdoğlu...

Kalbin Dili!...

Farklı farklı lisanlarda da olsa,

Dil konuşur…

Lakin gözler farklı dilden konuşur. 

“Aşk” ile baktığı anda,

Bedenin değil,

Ruhun içine gizlenmiş olan kalbi dile getirir.

Sahibi’ne teslim edilememiş kalbin,

Işığı söner ve kararır.

Oysaki!

Görünmeyen bir mücevherdir kalp.

Yeter ki ustası müzehhip olsun.

Ritmi, atışı ve akışıyla,

Yâr’in avuçlarının içerisine konar kalp.

Yâr, “Aşk” ile avucundaki mücevheri işledikçe,

Dil susar, kalp dile gelir.

Kalp dile geldiğinde,

Göz görmez, kulak duymaz olur.

Karanlıklar aydınlanır, mesafeler kısalır,

Kuruyan çeşmeler akmaya,

Dereler ve nehirler coşmaya başlar.

Sıladaki kuşlar bile yuvalarına döner.

Ey gönlü güzel Yâr!

Taş duvarları sarmalayıp güzelleştiren

Sarmaşık gülleri gibi,

Kalbimi sarmala,

Ruhumu güzelleştir…

Memdoğlu