Kaçıncı Veda!..

Giryan ediyor canım, ötmese de bülbül.

Tek hecelik bilmece, nadide bir gonca gül,

Ne zormuş, onu yüreğinde saklamak.

Sussa da dil, od gibi yakıyor yâri beklemek.

Hasreti yudum yudum yutarken acıyla,

Sessizliğe büründü ruhum, senden uzakta.

Her içtiğim katrede çekilirken içim,

Yeter ki sen dön, yerine ben giderim.

Sararmış yaprak gibiydi aynanın yüzü.

Kırışık kaş altında iki çift gözü,

Emanet ederken, kalbi; kalbe koyana!

“Bu kaçıncı veda?” dedi, sonbahara!..

Memdoğlu...

Od’a Yandı...

Hüzünle nakşedip,

Prangalardan zincirlere vurarak,

Yüreğime gömdüğüm resmin yandı.

Geriye bir tek o sürmeli gözlerin kaldı...

Binbir cefa, zahmet, emek vererek,

Anahtarını Sevgili’ye teslim ettiğim

Gönlümdeki sermayem yandı

Biricik “hazinem” yandı….

Söz bitti, kalem tükendi

El yandı, tutuştu yürek yandı.

İnledim, ses verdim duyan olmadı.

Feryadım göklere dayandı...

Gönül denizindeki

Sevgi kelimelerimi yüklediğim,

Beyaz kâğıttan gemilerim yandı.

İçerisinde "Yâr" da vardı. O da yandı,

Od'a yandı...

Memdoğlu...