Umut İşte!..

Yorgunum!..

Gökyüzünde rotasını kaybeden,

Uçurtma gibi…

Kırgınım!..

Dört bir yandan sıkıştıran hayata.

Isıtsa da güneş bedenimi!..

Çiğ yağmış, nasır tutan yüreğimin üstüne.

Uzaklara dalar, çıkmaz; gözlerim.

Samanlıkta iğne arar gibi,

Kim’i “kim?” diye bilmez, özlerim.

Umut işte, ekmeğe katık…

Umut işte!..

Yarısı içerde gömü,

Yarısı dışta batık…

Sen gittin gideli!..

İlmek ilmek dokur ellerim,

Hasreti ve yalnızlığı.

Geçtiğin yollarda gölgeni arar!..

Seni gözlerim.

Zamanın şahidi kaldırım taşlarına sor?

Hep sonbaharı yaşadı bu yürek.

Şimdi!..

Evet şimdi!

Umutla bekliyor…

İlkbaharı düş’leyerek…

Memdoğlu…

Bir Bahar Gecesi!...

Gün çoktan bitmiş…

Bahar henüz tasvirlerini göstermeden,

Yağmur yağmaya başlamış…

Geceye, yine hüzün çökmüştü…

Yağmur dindiğinde!…

Körfezin durgun sularına,

Bulutların arkasından çıkan hilalin,

O eşsiz görüntüsü yansımıştı…

Deniz tefekkür halinde,

Rüzgâr, hasreti terennüm ediyordu…

Sazlıklar kıyama durmuş,

Kuşlar, O’nu anmakla meşguldüler…

Hilal ellerimi tutmamış…

Güneş dünyamı aydınlatmamış…

Körfez yalnızlığımı gidermemiş…

Ruhumun kışı sona ermemişti…

Memdoğlu…

Ruhun Baharı!...

Yeni güne, hüzünle “merhaba” diyor bulutlar…

Körfezin kesif kokusunda geziniyor sandallar.

Hatırladıkça gözlerini!..

Rıhtıma değil…

Kalbime vuruyor hırçın dalgalar.

Yine sel gibi…

Limandan sokaklara akıyor insanlar.

Gökyüzünde süzülürlerken, çığlık çığlığa martılar…

Sevilen yüreklere,

Vadilere kanat çırpıyor kuşlar…

O muhteşem görünümleriyle baharı müjdeliyor,

Çiçeğe dönüşmüş rengârenk tomurcuklar.

Ah görebilseydi keşke!..

Sevgilinin gülüşünden utanır,

Çaresiz kalırdı leylaklar.

Sahi ya!..

Ölüm de çiçek açar mı ki?..

Bedenin son baharı da olsa,

Ruhun!..

Sevgiliyle buluşmasıydı ilkbahar…

Memdoğlu…

Ne Olur...

Cemreler gibi düş yüreğime

Düş ama…

Cemreler gibi gitme…

Ne olur terk etme beni!? 

Soluduğum hava ol…

Çeşmelerden dökülen su ol…

Kusurlarımı örtecek toprak ol…

Ey Can!

Gitme!

Ne Olur.

Memdoğlu...