Git!..

Meczubun aynasından,

Yüreğimdeki hüzünlü bahçeye yansıyan ay yüzlü!..

Karıncalar ülkesine git;

Git gidebilirsen!

Yetim karıncanın sırtındaki gül'den  yükü unutma!..

Ne gündüz bildin ne de gece?

Sonbaharın kızıllığı ısıtsın düş'lerini;

Hadi git!..

Ekmeği umut,

Katığı hasret,

Suyu özlem kokan bir sofra kuruyor yüreğim...

Hadi git.

Sana bir isim bulamadım, evet;

Çünkü sen!..

Çiçek bahçesindeki gül'sün.

Git gidebilirsen!

Hadi git!..

Memdoğlu…

Dem!...

Bu gece,

Kimi zaman okşuyor,

Kimi zaman sahili dövüyor dalgalar.

Firakın buruşturuyor kalbimi

İliklerimi üşüten…

Gecenin ayazı değil, hasretin ayazı…

Güz erken mi geldi, ne?

Hazan mevsiminin aceleciliği

Ürpertiyor yüreğimi.

Senenin sonbaharı ile

Ömrün sonbaharı dem, deme…

Üzerine yağmur çiselemiş

Narçiçeği gibi gözlerim.

Ölüm ile hayat iklimi…!

Dik yamaçlar ve yalçın kayalıkların

Kesiştiği son kavşakta.

Bedenimi kuşatan gölge,

Vuslatın uzun gölgesi…

Dem, bu dem!...

Memdoğlu…

Hüzün Çiçeği!...

Kahve tanesi miydi gözlerindeki!?…

Kaşlar yay,

Kirpikler hüzünlü bir ok sanki?…

Yüzünde…

Boyun bükmüş,

Toprakla hemhal hüzün çiçekleri…

Umuttan bir dünyası,

Turkuaz mavisiydi o masum hayalleri…

Bakışlar donuk ve durgun,

Fırtına koparacak okyanus sessizliği.

Mevsimlere benzerdi yüreği…

Bazen güz, bazen kışın boranı

İçin için yanıyor,

Yaşamıyordu baharı…

Yoktu dünyadan bir beklentisi…

Tek sermayesiydi…

Heybesinde taşıdığı sevgisi…

Ağırdı, “kendini bilmekti” yükü…

İmtihan ki acı…!?

Sabır, tüm dertlerin ilacı…

Memdoğlu…

Ciğerparem!...

Seni kollarıma aldığım o ilk gün.

Daha dün gibi…

Bebeğim?

Sen dünyayla tanıştığında,

Ay ve güneş gülümsememi izliyordu.

Yeni yeni atmaya çalışırken adımlarını,

Benim ruhum, âlemin kapısına doğru yürüyordu.

Çiçek bahçelerini andıran o gamzeli gülüşlerin…

Zeytin karası gözlerinle bakarken bana,

Gökyüzünde uçan kuşlar bile

Mutluluğuma şahitti...

Bebeğim!

Küçücükken sen!

O masum, cennetsi kokunu çekerdim ciğerlerime

Ve açılırdı nefesim…

Şimdi…

Ne çabuk geçmiş o koca yıllar?

Bir kuğuyu andıran o beyaz kanatlarınla,

Yuvamdan uçmaya hazırlanıyorsun…

Kalbi merhamet baloncuklarıyla dolu şu “baban!”

Sevgiyle besleyip büyüttüğü gönül gülşenini

Gözyaşlarıyla ıslatır.

Bir bahçevan gibi, sabır ve şefkatle

Yüreğimde büyüttüğün o muhabbet güllerini,

Bir deste buse ve tebessümle sunuyorum.

Hüznün ruhumu sardığı,

Sessizliğin çöktüğü karanlık gecelerde

Sizleri tüm kötülüklerden korusun diye.

Dualarımı ulaştırıyorum Rabbim’e…

Memdoğlu...