Dem!...

Bu gece,

Kimi zaman okşuyor,

Kimi zaman sahili dövüyor dalgalar.

Firakın buruşturuyor kalbimi

İliklerimi üşüten…

Gecenin ayazı değil, hasretin ayazı…

Güz erken mi geldi, ne?

Hazan mevsiminin aceleciliği

Ürpertiyor yüreğimi.

Senenin sonbaharı ile

Ömrün sonbaharı dem, deme…

Üzerine yağmur çiselemiş

Narçiçeği gibi gözlerim.

Ölüm ile hayat iklimi…!

Dik yamaçlar ve yalçın kayalıkların

Kesiştiği son kavşakta.

Bedenimi kuşatan gölge,

Vuslatın uzun gölgesi…

Dem, bu dem!...

Memdoğlu…

Nar!...

Kalemimle dertleştim yine…

Yâd ettik seni.

Ben konuştum o dinledi,

O söyledi, ben hüzünlendim…

“Hüzün nimettir, kalbi olgunlaştırır” dedi.

Bir kez daha hüznüme ortak olup,

Seni yazdı kalbime…

Sen ki!...

Deniz kadar hırçın, atmaca kadar asil…

Su kadar pak, gökyüzü kadar berrak.

Çay kadar yeşil…

Demî kadar huzur verirdin.

Gözlerindi, gözlerime tebessüm eden…

Yüreğindi sır olup yüreğime akan…

Bak!...

Yokluğunda ıslandı yine avuçlarım.

Kanayan yaram değil, sadece hayallerim…

Ruh, sen de tutsak,

Yürek narında yanıyor…

Yalnızlık firarda, şiirler mahkûm,

Kelimeler dar ağacında…

Memdoğlu…