Ömrün Hazanı!..

Neylesin baharı, boyun bükmüş gonca gül.

Eserse bad-ı saba, dile gelir mi bülbül?

Yarım kalmış hayaller, şiire benzer sevmek.

Aşk girmemiş gönülde, sevda bir kuru ekmek.

 

Bülbül ki figan içre, güle olan aşkından.

Bir sitem, bir yangın, yükseklerin harından…

Derdi aşk olanın devası yetmez ki güle.

Ecelin boynu bükük, önce; şu ölüm öle.

 

Ötmesin artık bülbül, gayrı sükût eylesin

Çeker derdi çileyi, çekmeyene ne desin?

Ömrün hazanıdır, bir daha açar mı gül?

Aşkın şifası Hakk’tan, figan etmesin bülbül…

Memdoğlu… 

Sonradan Öğrendim!..

Sonbahardı evet!..

Bir şafak vakti tan ağarırken,

Buğulanmış gözlerine esir düşmüştüm.

Buz tutmuş kirpiklerinde asılı kalmıştı ruhum.

Hazan sarartısında,

Gül ile boyun bükmüştüm.

Solma yüreğimin gülü, solma!..

Aşkın deminde kaybederken kendimi,

Solma ki seninle nefes alabileyim.

Vazgeçmek mi senden, ne mümkün?

Senin Leyla olman yeter mi?

Bak, ben Mecnun değilim.

Evet, bir seher vaktiydi.

Düştü gönlüme cemre,

Hiç izin istemeden.

Kilitlendi kalbine kalbim.

İmtihanmış, sonradan öğrendim?

Bitmesin diye, hep sessizce dua ettim.

Memdoğlu…

Sonbahar!...

Göç mevsimidir,..

Şaha kalkma, koş küheylan!...

Yüreğimin ne son-baharı,

Ne de "göç"ü son buluyor...?

Hazan mevsimidir…

Düşüyor toprağa sararan yapraklar.

Ölüm sessizliği sarmış dünyayı,

Kalp kemale ermemiş, dökülmüyor günahlar…

Hüznün sembolüdür…

Yaprağın dalından,

Sevgilinin yârinden ayrıldığı vaktin adıdır

Sonbahar...

Vuslat zamanıdır...

Kalplerin birbirine aktığı,

Ebedi kavuşmaların adıdır Sonbahar…

Son-Bahar…

Memdoğlu...