Otel Odası 2705!...

Dışarda sis…

Caddeler boş, sokaklar sessiz…

İzliyor İstanbul’u Çamlıca Kulesi.

Ayasofya öksüz,

Sultan Ahmet mahzun…

Boğaz suları köpüklü ve durgun…

Sahillerde sadece martılar.

Ağaçlarda sadakatin sembolü kumrular

Yüzlerde yorgunluk,

Gözlerde endişe ve korku…

Nefesini tutmuş, ihtiraslı değil gökyüzü…

Toprakla buluşsa da rengârenk laleler

Hüzün kokuyor bu bahar açan çiçekler.

Leylaklar renksiz…

Kan damlatıyor dalından beyaz güller...

Sevgi ve şefkate muhtaçken ruhlar…

Sarmış dünyayı virüs afeti,

Ölüm kusuyor insanlık…

Hazırlan ey nefs!...

Yola revan oluyor sonsuzluk kervanı…!

Memdoğlu…

26 Mart 2020/İstanbul

Neredeydin!?...

İnce ve narindirler…

Laleler gibi…

Boynu bükük olur şiir yüreklilerin.

Kalplerinde hep hüzün vardır.

Mevsim, mevsim açar…

Kulakları sağır edecek sessizlik içinde,

Derununda yaşarlar her şeyi…

Çok severler en Sevgili’yi.

Ah be rüzgâr!..

Estin yine…

Kadife gibi, ipek gibi dokunarak…

Bilmez misin!?

Dokunduğun ten susuz ve ayaz…

Buz, gam oldu…

Neredeydin?

Ne durdurdu seni?

Bak artık mevsim kış…

Baharda zambaklarla, çiçeklerle gel

Gel ki!...

Güneşe sevdalı ayçiçeği kıskansın seni…

Gel işte gel, sen hep baharda gel!...

Çiğdemlerle…

Lalelerle…

Dervişlerle…

Güllerle…

Sevgili’nin kokusuyla gel!

Gel ki!?...

Yeryüzü kıskansın seni…

Memdoğlu…

Ayad!...

Nasıl da masum bakardı ela gözlerin.

Ömrümün demsiz, zamansız hazanı oldun.

Umut olup, ışık verirdin yüreğime,

Ruhumun kırıklarına merhemdi tebessümün…

Rüyalarımı süslerdi o tatlı gülüşlerin.

Ekmek gibi, nefesin; katık olurdu nefesime…

Su gibi akardın kalbimin dehlizlerine,

Nazlı bir çiçek olup açardın avuçlarımda…

Elveda demeden yâr yola revan oldun.

Firakın hem hüzün, hem ateş, hem vuslat oldu.

Laleler boyun büktü, yüreğim sarardı soldu

İlmek ilmek dokudun, can olup aktın canıma…

Gönlümün matemi, bayramı sendin

Kavuşmak mı, belki de bir gün?..

Çizerdi resmini bulutlara gözlerim.

Yazıl(a)mazdı ancak yaşanırdı özlemin…

Memdoğlu…

Sen Olmayınca!...

Söyleyin, pencereme konmasın bülbül!...

Gönlümün dermanı gül açmayınca.

Ellerimi kelepçeleyip atın zindana,

Ömrümün fermanı yâr gelmeyince…

Verdiğim sözden dön(e)mem asla!...

Zincirlere vurup, ateşe atsan da.

İçimdeki fırtına dinmedi hâlâ,

Ücra bir liman şehrinde, sen olmayınca…

Mevsimler geçse de yine yalnızım!…

Turnalar gurbetten selam getirmeyince.

Kalbimde yaktığın ateşi söndüremedim,

Ok oldu kirpiklerin, göz vefa bilmeyince…

Kalem yas tutup, kâğıt feryat ediyor!...

Adına yazdığım şiir okunmayınca.

Döktüğüm gözyaşları dinmesin artık.

Lâleler baharda çiçek açmayınca...

Unut(a)mam o güzellikleri, hep duamdasın!...

Kardelenler üşüyüp boyun bükmedikçe.

Geldik gidiyoruz, gelip de kalan yok,

Konduğum mezarda, sen olmayınca…

Memdoğlu…