Sen Olmayınca!...

Söyleyin, pencereme konmasın bülbül!...

Gönlümün dermanı gül açmayınca.

Ellerimi kelepçeleyip atın zindana,

Ömrümün fermanı yâr gelmeyince…

Verdiğim sözden dön(e)mem asla!...

Zincirlere vurup, ateşe atsan da.

İçimdeki fırtına dinmedi hâlâ,

Ücra bir liman şehrinde, sen olmayınca…

Mevsimler geçse de yine yalnızım!…

Turnalar gurbetten selam getirmeyince.

Kalbimde yaktığın ateşi söndüremedim,

Ok oldu kirpiklerin, göz vefa bilmeyince…

Kalem yas tutup, kâğıt feryat ediyor!...

Adına yazdığım şiir okunmayınca.

Döktüğüm gözyaşları dinmesin artık.

Lâleler baharda çiçek açmayınca...

Unut(a)mam o güzellikleri, hep duamdasın!...

Kardelenler üşüyüp boyun bükmedikçe.

Geldik gidiyoruz, gelip de kalan yok,

Konduğum mezarda, sen olmayınca…

Memdoğlu…

Sen Gidince!...

Sevgili’nin yokluğu,

Hasretle işlenmiş, karanlık ve kör kuyu misali…

Güneşin batışı kadar kızıl, bir o kadar da yakıcı.

Eğer Rabbim kısmet eder de…

Bir sonraki bahara yetişirse kalbim.

Turnalardan uçmayı öğrenecek,

Diyar diyar değil…

Gönül meskenine doğru hızla yol alacaktı.

Ah ne çare ki bitap durumdayım.

Çünkü bedenim, kanatlarım, gönül evim…

Hatta mevsimler de yorgun…

Sabah akşamı, gece sabahı kovalıyor.

Takvimlerden her gün bir yaprak…

O yaprakla birlikte, sen de gidiyorsun.

Gidişini izleyen gözler yorgun,

“Gitme!” diye seslenecek dil yorgun,

Arkandan koşacak ayaklar yorgun,

Tenine dokunacak ruh yorgun

En acısı da!

Önümden akıp giden zaman yorgun…

Memdoğlu

Kar Taneleri...

Uçun kar taneleri uçun!...

Gurbetten sılaya uçan kuşlar gibi,

Yâr’e haber götürün…

Beyaz kelebeklerin dans ettiği ahenkle,

Gökyüzünde dans ediyor…

Gelinlik misali sarıyor bahçedeki çam ağaçlarını

Kefen oluveriyor, örtüyor toprağı kar taneleri....

Üşüyorum.

Düşününce seni, yüreğim ısınıyor,

Kalbim bir başka çarpıyor, bedenim titriyor.

Sesleniyorum…!

Ne olur ölmeyin?

Sevgilinin ipeksi teni gibi örtün üstümü.

Uçun kar taneleri, uçun!

Gönlümün sultanına selam götürün.

Memdoğlu...