Yara!..

Toprağın sancılanıp celallendiği,

Gökyüzünü toz bulutlarının kapladığı,

Can'lar üstünde betondan mezarların olduğu,

Ölümün kol gezip,

Kefenlerin bile siyaha büründüğü bir geceden,

Kederli bir güne uyanmak!

Ahh edip ağlasam da!..

Bu kez yara çok derin.

Kalbimin bedestanında acı,

Hüzün ve gözyaşıdan kurulu bir pazar.

Çatlattı yine ruhumun savaklarını,

"Kimse yok mu" diyen, o haykırışlar!?.

Kahramanmaraş ağır yaralı.

Hatay can çekişiyor, Gaziantep şokta.

Osmaniye son nefeste, Malatya çığlık çığlığa.

Adana hüzünlü, Diyarbakır yasta.

Kilis bahtsız, Elazığ ve Şanlıurfa darda.

Adıyaman “ölüm” uykusunda.

Hatıralar öksüz, aynalar kırık,

Pencereler un ufak.

Yıkıntılar altında “insan” ve insanlık.

Anlatamıyorum ruhuma!

Sözün bittiği yerde, nasılmış arafta kalmak?

İzi kalsa da kabuk bağlar mı yara?

Dile gelir mi kalem?

Yazılır mı sevgiliye özlem duyulan şiirler;

Dağı dağa kavuşturan öyküler?

Söylenir mi bir daha Anadolu kokan türküler?

Yürek yangın yeri, yara derin; evet.

Ülkemin üstünde uçmalı yine turnalar.

Yeniden açmalı rengârenk çiçekler,

Gelmeli o güzel günler,

Merhem olmalı toprağı dirilten ilkbahar.

Memdoğlu...

Su Misali!..

Şayan-ı hayret ile

İçinde deniz saklayan o gözlerine bakarken,

Toprağı bahar, kumu yaz, dalgası hazan,

Çakılı ayaz bir dünya dönüyor yüreğimin sahilinde.

Yürüyor ve yüzüyorum; korkusuzca…

 

Hüzün kulaçları köpürüp kabardıkça,

Kıyıdaki  taşlara adını kazıyor acı ve keder;

Su misali…

İstesek de rüyadan uyanmayı, düş misali!..

Ölümdür hayata değer katan,

Toprağa özlem duyan; su misali!..

 

Bir son değil ki ölüm.

Tanımalı, yakından bakmalı, içmeli; su misali.

Başladıkça akmaya,

Şeb-i yelda da vuslatı tatmalı.

Kapansa da göz kapakları,

Ruh da yeşeren gül’ün kokusunu koklamalı;

Su misali!..

 

Memdoğlu...

Ruhumun Kırışıkları!..

Yüzünde baharın huzur veren güzelliği.

Kızarmış yanaklarında tanyeli pembeliği.

Yapmacıksız…

Hicransı şiirler terennüm ederken sen!

Gözlerindeki bu hüzün niye?..

Huzur veren kokun da kaybolmuş.

Duvarda süslü ve sancılı sözlerin izleri. 

Aydınlık, karanlığın yürek sızılarına merhem. 

Bir vadi yamacında rüzgârı bekler, 

O menekşe bakışların.

Kışın karı şehrin sokaklarında kaskatı yatıyor.

Loş odanın ışıkları, tabutun yan tahtaları gibi…

Mavi sonsuzluktan süzülen ışık,

Pencereden içeri girip acılarımı okşuyor.

Yüzümde gördüklerin!..

Ruhumun bedenime yansıyan kırışıkları.

Memdoğlu…

Hoşça Kal!..

Gidiyorsun diye,

Bu akşam sensizliği yaşıyor yine ruhum.

Üşütüyor ellerimi sonbaharın soğuk nefesi.

Gökyüzü ile yeryüzünün kesiştiği noktada,

Yüreğimin sokaklarına hüzün ekiyor,

Sarının tüm tonları.

Dilimde hüzzam şarkılar…

Uzak diyarlara yolcu ettim tebessümlerimi.

Yokluğunla ödüllendirildi;

Acılı bir sınavda yüreğim.

Yüzüme bir bak da gör!..

Seni ağlatan bulutları,

Kaç kez ağırladı gözlerim?

Gidiyorsun diye,

Ayrılık şerbeti sunuyor hazan.

Trajik bir vedayla uğurlasam da seni,

Müebbet yemiş, içimde mahpus gamzelerin,

Elâ gözlerin, ok gibi bakışların. 

Gök mavisi düş’lerin, o çocuksu gülüşlerin…

Hoşça kal!..

Memdoğlu…

Tenêtî!..

Ey delalîka dilê min!

Haya te heye ku

Kulek di nava dilê min de yê?

Were!..

Tu bi çavên xwe yên reş kula min derman bike.

Min bi helbest û çîrokên xwe dilê te hembêz kir.

Lê!..

Tu di xewek kur da bûy ku…

Dîsa bi xwe nehasiyayî.

Istirkan, çav diavêtên nava şevê.

Ewran, şewqa hîvê girtîbû.

Bayekî hunik bi rûyê min şa dibû.

Çilkên baranê serê min dişûşt.

Tenêtiya min, guhdariya dilê min dikir.

Min ho kir ku!.. 

Tu kulîlkek tuneye ku bi serê xwe veneke.

Min ho kir ku!..

Dara ku tenêtî nagihêje wê,

Ocaxa ku tenêtî neketiye hûndirê wê,

Û dilê ku tenêtiyê neşewitandiyê tuneyê.

Min ho kir ku!..

Tenêtî bi serê xwe evîneke tahlê.

Memdoğlu…

Köprü!..

Söyle Yâr!..

Susuzluktan mı bu seraplar?..

Sensizlikten damarlarım mı kuruyor ne?

Oysaki gözlerin ışık olurdu gözlerime.

Gör bak!..

Saçlarıma tel tel yağıyor karlar!..

Sam yeli misali...

Çarpınca yüreğime tebessümün,

Can bulur, huzura erişirdi ruhum.

Ansızın gittiğinde!..

Gezdiğin sokakları gökyüzüne boyadım.

Yüreğinden yüreğime köprü olur diye,

Tavan aralıklarına yıldızlar kondurdum.

Hakikat mi?

Gördüğüm bir hayal!..

Hissettiklerim bir vehimden ibaret.

Sırtımda iki kefesi ağır heybem.

Âlemden uzak, âdemden ırak;

Lamekân…

Sen’den sana uzanan…

Loş, gri ve sisli.

Kıldan ince, kılıçtan kesin o köprü…

Memdoğlu…

Söyle Yâr!..

Yâr!..

Gör bak işte!..

Sarardı defterimin sayfaları,

Son-baharını yaşıyor.

Tükendi kalemim mürekkebi,

Ucundan şiir değil, özlemin damlıyor.

Söyle hadi!..

İsminin yanına hangi cümleyi  yazayım?

Hangi kelimeyi senin sevgine eş tutayım?

Senin adına hangi şiiri kurban edeyim?

Söyle lütfen!..

Seni yâd etmeyen mısraları...

Sayfalarında adına yer vermeyen kitapları

Darağacına mı asayım?

Söyle Yâr, söyle!..

Gölgene metfun kızıl güneşe,

Perçemine vurgun yele…

Ellerinde nazlı nazlı kokan

Gonca güle mi sitem edeyim?

Yoksa, yoksa!?.

Sana benim gibi bakmayan gözlere

Perde mi olayım?

Hadi söyle!...

Memdoğlu...