Anne ve Toprak

Anne, toprak gibidir.

Taş atsan da gül versen de

Kalbinde yer açar, barındırır hepsini…

Toprak…

Beşerin baktığı gibi, tepeden bakmaz kimseye.

Gecenin gündüzü örttüğü gibi

Örter insanoğlunun tüm günahlarını.

Anne,

Affeder evladının tüm kabahat ve kusurlarını,

Toprak, dünyadaki tevazunun simgesi

Anne, yeryüzündeki şefkatin göstergesi.

İkisi de mahzun, ikisi de garip…

Memdoğlu...

Anne!...

Anne!

Dün gece bir kez daha rüyalarımı süsledin.

Yüzün ay gibi parlıyor, gözlerin nur saçıyordu…

Kucağın her zamanki gibi sımsıcaktı.

‘Sen kimin sevgilisisin?’ diye sorduğumda,

Eksik etmediğin o tatlı tebessüm ile bakıyor,

Her zamanki gibi “Küçük oğlumun” derken,

Dilinden baldan da tatlı

Sevgi ve şefkat dolu sözler damlıyordu.

Elinden tutmuş, “kâinatın merkezi”ne doğru yürüyorken,

Hasretinden mi, özleminden mi bilemiyorum,

Ansızın benim de “sol yanım”a acı bir sızı giriyordu.

Nefesim kesilip tam da düşmek üzereyken,

Kollarına alıp sımsıkı sarıldığında,

O mübarek tenin, yine cennet kokuyordu anne!

Rüya da olsa bitmeseydi keşke o güzel anlar.

Sahi ya hayat da bir rüya değil miydi?

Hakikatle yüzleşeceğimiz ana kadar

Devam edecek olan “tatlı” bir rüya…

Memdoğlu...