Terör, uluslararası bir sorundur. Etki alanı geniş olan ve tüm insanlığı tehdit
edebilen bir problemdir. Hukuk sisteminin adil olduğu, insan hakları ve
demokrasi kültürünün yerleştiği ülkeler, içlerinde çok farklı fraksiyonları
barındırsalar da sosyal eşitlik ilkesi dâhilinde, terörle daha kolay mücadele
edebilir, terör odaklarının büyümesine fırsat vermeden, terörü henüz
kaynağındayken yok edebilirler.
Terörizmle
mücadele edilirken, terörü sadece bir “güvenlik” sorunu olarak görmek, örgüt
mensuplarıyla mücadelede onları yok ederek sonuç almaya çalışmak, problemin ana
kaynağını bilmeden meseleyi teşhise kalkışmak, problemin tedavisinin ve
çözümünün gecikmesine neden olur. Aslında terörü, yoksulluk -terör, sosyal
kimlik- terör gibi ana etken olan sorunlar bazında tartışmak, terörizmin çözüme
yönelik üretilecek yaklaşımlar açısından daha etkili sonuçlar alınmasına neden
olabilecektir.
Benzer
şekilde ülkemizde de ortaya çıkan problemleri kendi menfaatleri doğrultusunda
kullanan, çıkarları gereği terör-anarşi-kargaşa ve kaos ortamı oluşturmak
suretiyle hayatiyetlerini devam ettirmek isteyen odaklar için şiddet bir sonuç
değil, sebeptir. Terör ve terörizmle mücadele edilirken, bu gerçeğin göz önünde
bulundurulması, teröre sebebiyet veren nedenlerin doğru teşhis edilmesi, bir şekliyle teröre bulaşmış ya da toplumdan
herhangi bir sebeple tecrit ettirilmiş ve yalnızlaştırılmış, özgüvenlerini
kaybetmiş insanların kalbine, duygu ve düşüncelerine hitap edilerek mücadelenin
birinci safhası başlatılabilir.
Aslında
terör, şiddet ve vandalizm insanın fıtratına uygun faaliyetler değildir. Hiç
kimse doğuştan terörist olarak doğmaz, bulunduğu ortamın etki ve
yönlendirmesiyle sonradan öğrenir.
Yaşadığı sistemi, toplumsal yapıyı ve benliğinde mevcut olan itilmişlik
ya da emellerine normal yollardan ulaşamama durumunu, şiddet kullanarak
insanlar üzerinde korku imparatorlukları oluşturmaya sevk eder. Elbet de bunun
temelinde güç, liderlik tutkusu ile hükmetme arzusu vardır. Tüm bu
faaliyetleri, bu güce ulaşmak için gerçekleştirirler.
Gelişen
teknolojiyle birlikte birçok devlet, psikolojik savaşın gereği olarak,
diplomasi ile kazanamadıklarını elde etmek için, terörizmi destekleyebiliyor,
hatta siyasi hayatta bundan da beslenebiliyorlar. Özellikle geri kalmış üçüncü
dünya ülkeleri ya da gelişmekte olan devletlerin istismar edilebilecek,
toplumsal, ekonomik, siyasal ve kültürel alanlarındaki hassasiyetlerini, kendi
amaç ve hedefleri istikametinde hazırladıkları planlara göre kullanmaktadırlar.
Bilindiği
üzere insanların yaşamda saygıya, sevgiye, önemsenmeye ve samimiyete
ihtiyaçları vardır. Terör örgütleri yaptıkları işi kendi ideolojileri uğruna
yaptıklarından, kazanmaya çalıştıkları kişilere arkadaşlık ve dostluk ortamı
sağlayarak, kahramanlık ve iyi bir gelecek hazırlayacaklarını ve
oluşturacakları sistemde hak arama, hesap sorma ve sorunlarını çözmeyi vaat
ederler. Bu şekildeki bir yaklaşım, hedef şahsı kazanmaya sebep olur. Bu tür gençlerin çoğunun, aile içi huzurun
tesis edilemediği kesimlerden gelmesi, terör örgütlerinin işlerini
kolaylaştıran bir başka sosyal etkendir.
Aile içi şiddet, yetersiz eğitim, sosyal
belirsizlikler, siyasi istikrarsızlık ve ekonomik sıkıntılar, psikolojik
rahatsızlıklardan kaynaklı kişilik bozuklukları, kimi insanların teröre ve
terörizme bulaşmasına neden olmaktadır. Nedenler araştırıldığında, aslında
terörün en büyük panzehrinin mutlu ve huzurlu bir aile, manevi huzur ile
toplumsal refah, güvenlik ve sevgi olduğu görülebilecektir. Bu da tüm toplumu
kucaklayıcı ve kendilerini o topluma ait hissetmelerini güçlendirecek
politikaların üretilmesiyle mümkün olabilir.
Terör
örgütlerinin amaçlarında biri de bireyi, düşünsel olarak teslim almak ve
aidiyet duygusu oluşturmaktır. Bunun için çeşitli programlar hazırlanır. Eğitim
adı altında hazırlanan bu programlar hayata geçirilir. Siyasi eğitimi iyi bilen
üst düzey örgütçüler tarafından, örgüt neşriyatına bağlı kalmak suretiyle
siyasi eğitim verilmeye başlanır. Okumayı sevmeyenler için ayrı bir program
hazırlanır, hitabeti güçlü başka örgüt elemanı tarafından okumaya
yönlendirilirler.
Bu baskı
ortamında psikolojisi tamamen bozulan aday militanlar, toplum ilişkilerinde
saldırgan bir görüntü çizmeye başlarlar. Kendileri ve ait oldukları gruplar
hariç, toplumun hassasiyetlerini dikkate almadan hemen her şeye tepkisel
yaklaşırlar. Davalarında ve düşüncelerinde haklı olduklarını göstermek,
kendilerini topluma kanıtlayıcı tutum ve davranışlar sergilemeye
başlarlar. Artık onlar için şiddet ve
terör, hayatta var olma aracı olmuştur.
Okuduğu
örgütsel dokümanlar (kitap, dergi, gazete v.b) ve almış oldukları siyasi
eğitimler, o grupta saygı ve değer görmeleri, gençlerin zihinlerini yıkayan en
acımasız gereçtir. Terör örgütleri,
kendilerine yeni katılmış bir elemanın almış olduğu siyasi eğitimi daha da
pekiştirmek için seminer ve karşılıklı tartışmaların yapıldığı toplantılar
düzenlerler. Eğitim aşaması sona eren
örgüt elemanlarına, ilk etapta küçük sorumluluklar vererek, örgüt elemanlarını
daha büyük eylemler için hazırlarlar. Eylem yapma aşamasına gelen örgüt
mensubu, grup psikolojisinin etkisiyle, örgüte itiraz edemez hale getirilerek,
legal eylemlerle bir yere kadar hedeflediklerine ulaşabileceklerini, illegal
eylemler olmadan sonuca varılamayacağı yönünde ikna edilirler.
Güçsüzlük
hissini bazen bir grup, bazen de bir örgüte katılarak bastırmaya çalışan
gençler, kendisi gibi toplumun değer yargılarına güvenmeyenlerin meydana getirdiği
karşı güç içerisinde, hayatında daha önce yaşayamadığı hazzı alır, hayatına
anlam kazandırır. Böyle bir anlamlandırma toplumun gerçeklerinden uzak olsa da onlar
için yalnız olmaktan daya iyi gelir. Dâhil olduğu grubun eğitim ve
propagandaları sonucu, kişinin aynı
fikri benimsemesi kolaylaşır ve fanatikleşerek liderlerinin güdümüne girerler.
Gençlik bir
ülkenin geleceğidir, geleceğimize sahip çıkalım…
Lütfen…
(Bu yazı ilk olarak 28 Aralık 2013 tarihinde yayınlanmıştır.)
